Het geven van de aandachttrainingen, ofwel mindfulnesslessen, in de klas kan ik het best beschrijven als een bijzonder cadeau.

Voor mijzelf bleek dit een cadeau met vele laagjes inpakpapier; steeds weer verrassend wat ik tegen zou komen: prachtige reacties van de kinderen over hun ervaringen, het subtiele maar wezenlijke verschil in mijn rol als mindfulteacher ten opzichte van mijn rol als leerkracht. En ontroerend om te zien hoe de kinderen zich open stelden voor deze ‘nieuwe bezigheid’.

Ook voor veel kinderen was het een cadeau. Een cadeau waarnaar ze heel nieuwsgierig waren en dat ik aan ze mocht overhandigen. Wat een eer!

Het was voor de meeste kinderen een cadeau dat ze nog nooit eerder gezien hadden. Een waarvan zij zelf mogen bepalen wat ze er van vinden. En wat ze er mee willen doen. Zoals dat gaat met cadeautjes! En zoals ik dat zelf altijd doe met cadeaus: ik geef iets wat ik zelf ook graag zou willen krijgen. Had ik dit maar geleerd toen ik nog zo jong was! Even een moment van rust en niet hoeven presteren.

Zo leren de jongere kinderen (groep 2 tot groep 4/5) op een speelse manier van Kikker Kees, de Koningskikker onder de kikkers, hoe je heel stil kunt blijven zitten en toch opmerkt wat er allemaal om je heen gebeurt. En dat je niet meteen hoeft te springen (lees:reageren) wanneer er iets gebeurt, maar dat je kunt leren dat dit niet altijd nodig is. Dit leren ze vooral door naar verhaaltjes te luisteren, bewegingsspelletjes te doen en te oefenen om net zo stil te zitten of liggen als Kikker Kees.

In groep 5 konden de kinderen zich al beter concentreren en daardoor langere aandachtsoefeningen doen, zittend of liggend, in de klas. Aan het einde van de aandachttraining was er een jongen die zei dat hij er last van heeft dat hij vaak boos wordt en daarom iedere week naar iemand toe gaat die hem daarbij begeleidt. “Deze training heeft me er ook heel goed bij geholpen!” zei hij. Een andere jongen kon zich in het begin van de training moeilijk overgeven aan de momenten van rust. Dat ging na een aantal weken steeds beter. Hij vertelde tijdens de laatste les dat hij het in het begin niet zo leuk en vooral lastig vond, maar dat hij het nu jammer vindt dat de training afgelopen is. Ik kan deze, en alle andere reacties, alleen maar opvatten als een prachtig compliment. Wat een bijzonder cadeau…Dank je wel, allemaal!